Do definiowania nowych poleceń służy instrukcja:

\newcommand{nazwa}[num]{tekst}

Instrukcja ta wymaga co najmniej dwóch argumentów. Pierwszy z nich, nazwa, oznacza nazwę nowej instrukcji, natomiast tekst to jej znaczenie, czyli tekst, który ma zostać wstawiony do składu w momencie wykonania instrukcji. Podawany w nawiasach kwadratowych argument num to liczba od 1 do 9 określającą liczbę (obowiązkowych) argumentów instrukcji. Argument num jest opcjonalny, a jego pominięcie oznacza, że definiowana instrukcja jest dwuargumentowa.

W części tekst wolno używać zarówno standardowych instrukcji LATEX-a, jak i zdefiniowanych wcześniej przez użytkownika (za wyjątkiem tych instrukcji, które same definiują inne polecenia, jak \newcommand, \newenvironment itp.). Niedozwolona jest rekursja. W nazwie instrukcji nie wolno umieszczać polskich liter diakrytycznych.

.tex \documentclass[a4paper,11pt]{article}
\usepackage{polski}
\usepackage[cp1250]{inputenc}

\newcommand{\kwle}{K\'ors \LaTeX-a}

\begin{document}

Przyk\l ad:\\ \\
\kwle; \\
\emph{\kwle}

\end{document}


.pdf LaTeX

LaTeX nie pozwala definiować instrukcji, której nazwa, jest nazwa zdefiniowanego już polecenia. W wypadku, gdy chcemy zmienić znaczenie już istniejącej instrukcji, należy użyć polecenia \renewcommand. Za wyjątkiem nazwy ma ono składnie identyczna jak \newcommand. Czasami może się przydać polecenie \providecommand. Działa ono jak \newcommand z tym, że jeśli istnieje już polecenie o takiej samej nazwie, to nie zastępuje ono starej i zwyczajnie ignoruje nowa.