Książki najczęściej składa się tak, ze wszystkie wiersze w akapitach są tej samej długości. Podczas składania akapitu, dążąc do optymalnej prezentacji, LaTex ustala miejsca złamania linii oraz odstępy miedzy słowami. W razie potrzeby LaTex przenosi wyrazy, których nie jest w stanie zmieścić w wierszu. Konkretny sposób składania akapitów zależny od użytej klasy dokumentu. Najczęściej pierwszy wiersz akapitu jest wcięty, a pomiędzy akapitami nie ma dodatkowych odstępów.

Zgodnie z anglo-amerykańskimi zwyczajami typograficznymi LaTex nie wstawia wcięcia akapitowego bezpośrednio po tytułach rozdziałów, podrozdziałów itd. Polskie zwyczaje nakazują rozpoczynanie także początkowych akapitów od wcięcia. Efekt ten można osiągnąć przez dołączenie w preambule pakietu:

\usepackage{indentfirst}

Czasami przydaje się instrukcja nakazującą LaTex-owi złamanie linii:

\\

lub

\newline

Polecenia te rozpoczynają nową linię bez rozpoczynania nowego akapitu.

Natomiast instrukcja:

\\*

dodatkowo zakazuje złamania strony (w miejscu złamania linii).

Instrukcja:

\newpage

rozpoczyna nową stronę.

Instrukcje:

\linebreak[n]

\nolinebreak[n]

\pagebreak[n]

\nopagebreak[n]

oznaczają – odpowiednio – zachętę do złamania wiersza, niezgodę na złamanie wiersza, zachętę do złamania strony, niezgodę na złamanie strony, w miejscu ich wystąpienia w dokumencie. Opcjonalny argument n, o dopuszczalnej wartości od 0 do 4, określa stopień tej zachęty (niezgody). Domyślna wartość 4, to bezwarunkowy zakaz lub nakaz złamania linii/strony. Wartości mniejsze od 4 pozostawiają LaTex-owi swobodę zignorowania instrukcji, jeżeli skład otrzymany w rezultacie byłby niskiej jakości.

Jeżeli w wierszu zakończonym instrukcja \newline jest zbyt mało tekstu, to LaTex nie wyrówna tego wiersza do prawego marginesu, tylko po tekście wstawi odpowiedni odstęp. Jeżeli zamiast \newline użyjemy \linebreak, to LaTex postara się wyrównać zawartość skończonej linijki do prawego marginesu. Zbyt małe wypełnienie wiersza tekstem zmusi LaTex-a do wstawienia zbyt dużych odstępów pomiędzy wyrazy w wierszu.

Oprócz wyżej wymienionych istnieją w LaTex-u jeszcze instrukcje:

\clearpage

\cleardoublepage

Obydwie rozpoczynają skład nowej strony. Instrukcja \cleardoublepage działa tak, jak \clearpage, z tym że rozpoczynana nowa strona jest zawsze nieparzysta. W razie potrzeby tworzona jest strona pusta. W składzie dwuszpaltowym (opcja twocolumn) instrukcja \newpage kończy szpaltę natomiast \clearpage oraz \cleardoublepage kończą stronę, w miarę potrzeby pozostawiając pusta prawa szpaltę.

LaTex zawsze próbuje podzielić akapit na wiersze w sposób optymalny. Kiedy nie potrafi znaleźć podziału, który spełnia jego wymagania jakościowe, wtedy niektóre wyrazy wystają na prawym marginesie, a sytuacja taka jest sygnalizowana podczas przetwarzania pliku. Podobne ostrzeżenia pojawiają się najczęściej wówczas, gdy LaTex nie potrafi przenieść wyrazu zgodnie z zadanymi wzorcami tak, aby nie popsuć jakości składu. Ostrzeżenie powyższej postaci na ogół nie wystarcza do dokładnego ustalenia przyczyny jego wystąpienia. Monza wtedy użyć opcji draft jako argumentu polecenia \documentclass, na skutek czego LsTex oznaczy wystające wiersze mała czarna sztabka umieszczona na prawym marginesie szpalty.

Deklaracja \sloppy nakazuje LaTex-owi obniżyć nieco jego domyślnie wysokie standardy. Zapobiega to – w większości wypadków – występowaniu zbyt długich linijek, ale kosztem zwiększenia odstępów międzywyrazowych, nawet wtedy, gdy otrzymany skład nie jest optymalny. Takie linijki LaTex sygnalizuje ostrzeżeniem (underfull hbox). W większości przypadków otrzymany wynik jest zupełnie niezły. Instrukcja \fussy działa w odwrotnym kierunku, to znaczy przywraca domyślne, wysokie standardy LaTex-a.